ALEXANDRO

Alejandro Gómez, coñecido polo nome artístico de Alexandro, é un pintor galego, cuxa traxectoria artística está profundamente vinculada á cidade de Ourense. O artista caracterízase por unha pintura de forte intensidade xestual e emocional, na que conflúen a deformación expresiva, a tensión cromática e unha constante reflexión sobre a condición humana. Desde ben novo manifestou unha decidida vocación artística que o levou a viaxar por distintos países europeos, como Francia, Alemaña e Dinamarca, en busca de experiencias que enriqueceron a súa formación pictórica e ampliarán os seus horizontes creativos.

De regreso a Galicia, Alexandro fixou permanente a súa residencia na súa cidade natal, Ourense; cidade desde a que desenvolveu unha intensa actividade artística e onde consolidou a súa identidade  e linguaxe na figuración expresionista dos anos setenta e oitenta, a través de anatomías tensionadas e corpos descomposto que alegan a unha metamorfose emocional de gran carga psicolóxica. Alexandro pertence ao círculo xeracional e afecto doutros artistas galegos como  Xaime Quessada, Acisclo Manzano ou Vidal Souto. .

Durante as décadas de 1970 e 1980 realizou numerosas exposicións individuais en Galicia e distintas cidades españolas. Entre as súas primeiras mostras destacan as celebradas en 1970 no Hostal dous Reis Católicos de Santiago de Compostela, o Museo Arqueolóxico de Ourense e a Asociación de Artistas da Coruña. Posteriormente expuxo na Sala de Exposicións da Caixa de Aforros de Santiago (1971), a Galería Toisón de Madrid (1973), a Galería Novart de Madrid (1974), o Ateneo de Ourense (1976), a Galería Souto (1977) ou a Sala Caixa Vigo (1978). En 1992 presentou obra na Montserrat Gallery de Nova York e, en 1996, realizou unha importante exposición no Museo do Pobo Galego de Santiago de Compostela. Paralelamente, Alexandro participou activamente en iniciativas colectivas vinculadas á renovación artística galega e participou en numerosas exposicións colectivas, entre elas o I Salón Independente de Galicia celebrado en Vigo en 1973.

A pintura de Alexandro caracterízase por unha gestualidad vehemente e directa, onde o acto pictórico adquire unha dimensión case visceral. A súa obra móvese entre a figuración e certos límites da abstracción, aínda que nunca abandonou completamente a referencia do corpo humano. Os personaxes habitan os seus lenzos de espacialidad neutra, coma se estivesen atrapados, que permite convertelos en metáforas da psique contemporánea, de individuos  inquietos construídos mediante fragmentadas pinceladas.

Ao longo da súa traxectoria, a obra de Alexandro foi evolucionando cara a lenzos onde a expresión é a principal protagonista. Aínda que mantivo sempre a intensidade xestual e o dramatismo figurativo como elementos esenciais, a súa pintura incorporou co tempo unha maior riqueza cromática, novas texturas materiais e unha crecente complexidade espacial. A cor adquiriu unha presenza cada vez máis protagonista, desenvolvendo fortes contrastes que xeran violentas tensións que intensifican o conflito emocional das composicións. Do mesmo xeito, o emprego de grandes formatos e de superficies traballadas con abundante materia pictórica reforzou o carácter físico e envolvente da súa pintura.