CARMEN DOMÍNGUEZ

A súa primeira aparición como artista data dunha mostra colectiva na súa cidade natal, en 1983, ano en que gaña premios en certames de pintura relixiosa e de casinos de España. Participa ó ano seguinte na Bienal de Pontevedra e a súa obra comeza a percorrer España e cruza o Atlántico, ata Arxentina, onde queda representada na mansión presidencial do país e se exhibe na galería Seoane de Bos Aires. En 1989 foi seleccionada na I Mostra Unión FENOSA. Expón na Coruña e é elixida para a representación galega do quinto Centenario de América, en Sevilla. Unha mostra notable entre as súas foi a que realizou na Casa de Galicia, en Madrid, en 1995. Sucesivamente fíxoo noutras cidades de España, tanto peninsular como insular. Está representada nos museos de Pontevedra, Granada e Montevideo e en coleccións institucionais de España e Sudamérica. Carmen Domínguez evolucionou desde un realismo relativamente libre ata a abstracción xeométrica de vaga ascendencia cubista, máis implícita en dinamismos posteriores, que emparentan a súa obra coa de Delaunay e a gran pintura rusa da diáspora trala revolución de 1917. Dunha mancha agrumada en paisaxes abstractivas, chegou a insinuacións compositivas nas que importaba o ritmo das liñas. Tanxencia igualmente o chamado expresionismo abstracto e a estética do grupo El Paso, e por fin atopa o seu mundo propio, de considerable simplicidade e próximo ó constructivismo. As vagas referencias rixidízanse, mineralízanse. A técnica do collage intégrase nas súas composicóns barroquizantes, a un tempo centrífugas e centrípetas, con polígonos de tonalidades contrastantes que se aproximan, amontoan e superpoñen. A simplicidade de Malevich, as irisacións de Vasarely, o grafismo Zen, todo se incorpora a esta pintura meditada, intelectural, de cromatismo intenso e ata explosivo ás veces, que tamén recorda a Severini e a Duchamp. En definitiva, Carmen Domínguez, que viu e reflexionou moita pintura, alcanza a súa personalidade diferenciada desde tan variadas referencias, que constitúen para ela un reto do que sabe saír airosa. Esa dinamicidade ondulante e como expansiva semella a visión de imaxes fugaces nun caleidoscopio de formulacións multicores e constantemente cambiantes.