Comentarios
Dúas teas xustapostas en sentido vertical constitúen a composición. Toda a superficie se atopa compartimentada en nichos ou casís que albergan distintos obxectos, caixas, fragmentos do corpo humano, paxaros e cunchas. As claves da súa proposta atópanse na vontade de suxerir atmosferas, estraendo dos obxectos non só os valores plásticos das formas senón o compoñente lírico e simbólico que encerran. Xoga coa repetición e a confrontación entre as cousas que, siendo inmóbiles, flotan e temblan no espacio co latexar de quen os mira. É unha pintura reflexiva que se pode ver como unha metáfora ou un poema plástico.
Exposiciones
"Arte Galega na Colección Caixavigo S. XX", do 29 de abril ó 24 de maio de 1992, no Auditorio de Galicia, Santiago.
