KORO (DE INVIERNO)

Comentarios

A concepción horizontal da peza predispón o espectador a gozar da panorámica dunha paisaxe que se revela coma un xeroglífico, coma un interrogante complexo e enigmático formulado a través dunhas formas non convencionais e dunha selección cromática limitada ó branco e ó negro.

A superficie baleira e desolada cobra sentido grazas ás imaxes automáticas, ós borranchos, ás manchas que transforman o limpo escenario invernal nunha parede mal encalada. A presenza de Cy Twombly intúese baixo a liberdade do xesto, da grafía revolta que altera a monotonía do fondo permitindo que os trazos enmarañados de carbonciño percorran diagonalmente a superficie, animándoa, transformándoa nunha partitura chea de ritmos.

Como nun coro, cunhas voces que se expanden formando ondas sonoras, as espirais vibran, tradúcense en sino convulso que, en palabras de Diego Santomé:

“nace do impulso canalla, nun mundo físico como materia prima, proceso que verte un marco ambiental”